“Człowiek jest tyle wart, ile komuś pomógł”

CODZIENNA  A JEDNAK NIEZWYKŁA GADKA  

Wszyscy znamy panią Annę Dymną,bardzo gorąco  polecam rozmowę,którą przeprowadził jakiś czas temu Dariusz Jaroń. (Interia Fakty 17.03 2017r.)Gdybym chciała cytować wypowiedziane myśli pani Anny Dymnej musiałabym ponownie opublikować cały wywiad. Szczerą prawdą jest fakt,że boimy się i zdecydowanie wolimy unikać ludzi i rozmów o inności ,chorobach czy też śmierci. Nie szanujemy odmiennośći,przez co często nieświadomie ,możemy kogoś skrzywdzić. Prawdą jest,że w chwili bliższego poznania,“ONI”(wykluczeni) okazują się zupełnie fajnymi ludźmi,dzięki  którym można wiele zrozumieć i się nauczyć.

Typowy salon fryzjerski, klienci, ploteczki, kawusia śmiechy i achy. Nieoczekiwane zdarzenie- śmierć, a raczej zabójstwo sąsiadki z góry,całkowicie zmienia zachowania nie tylko bohaterów,scena powiększa sie o widownię.Na prośbę jednej z postaci sztuki, do akcji “wkracza” sama publiczność, dla niektórych był to nieprzewidziany debiut na deskach teatru, w dodatku przy boku zawodowych aktorów. Wszyscy wspólnymi siłami próbują wskazać winnego zaistniałej historii. Kolejną innowacją jest finał przedstawienia,następuje on na życzenie widowni, poprzez głosowanie na żywo. Rzecz się dzieje w Koszalinie,wymieniane miejsca, ludzie i wydarzenia, są prawdziwe.

Wytrwałość jest bliźniaczą siostrą doskonałości. Pierwsza to kwestia charakteru, a druga to kwestia czasu.

– Steve Jobs –

Niestety znów nadszedł czas mojej mniejszej aktywności na blogu. Większość dnia pochłaniają  badania do    mojej  pracy magisterskiej.Wertuję setki stron gazet,dzienników w poszukiwaniu związanych z  niepełosprawnością.

   Kilka dni temu wpadł mi w oko wywiad z Agnieszką Bal, która została Człowiekiem bez Barier 2015r,jest  aktywistką społeczną działającą na rzecz osób posługujących się wspomaganymi albo alternatywnymi metodami  komunikacji (AAC). Członkini zarządu stowarzyszeń Mówić bez Słów i Ożarowska. Jest również nominowana do  Superbohaterki “Wysokich  Obcasów” 2016r.

 Do siego Roku”, oznacza dostatni i szczęśliwy rok.

 Do dziś zachowało się wiele przesądów, np: jeśli nasz próg domu pierwsza przekroczy kobieta, to zwiastuje   kłótnie i kłopoty. Znalazłam jeszcze kilka przesądów, może należałoby traktowć je  z przymróżeniem oka, jednak! Kto wie? 

 Portfel, który posiada łuską z wigilijnego karpia, zapewni w przyszłości  dużo  kasy.

próbuję sama sobie odpowiedzieć na bardzo ważne pytanie-  

  jakim prawem sąd za matkę decyduje, czy matka da sobie radę i czy potrafi sama wychować swoją córkę?

Reportaż opublikowany w TVP- Info w dniu 22.10, dotyczyŁ zwyczajnej kobiety, tyle że  (dla mnie bardzo istotne) poruszającej  się  na wózku. Mogłaby być sąsiadką każdego z nas.

  Trudno jest   dotrzeć do szczegółów sytuacji Pani Joanny,ale jestem w szoku, jak dzisiaj nasze prawo “chroni i pomaga” dorosłym niepełnosprawnym osobom.

Piękny pomysł ,który pozwolił dzieciom i ich opiekunom nabyć właściwie każdą książkę, ale również wziąć udział w warsztatach edukacyjnych:jak pokochać książkę?

Czytanie powinno być radością  a nie, jak to często bywa, przykrą koniecznością.

Wracam co jakiś czas do moich książek  z dzieciństwa.Bajki jak “Calineczka”,“Dziewczynka z zapałkami”,wiersze  J.Tuwima i J. Brzechwy i książki których bohaterami były zwierzęta np"Lessie wróć",które wieczorem na dobranoc czytała mi mama.Osobną lekturą jest “Mały książę”, którego cytaty są zawsze aktualne. Liczne piękne i bardzo życiowe.

po pierwsze jest wyeksponowana w zaskakującym miejscu tj.w  budynku dawnego i nieczynnego już od kilku lat dworca kolejowego.

Po drugie ciekawym okazał sie pomysł przedstawienia dzieł sztuki Van Gogha w wersji multimedialnej.

sztuka w innym wymiarze, nowej formie, a wejście na wystawę dla mnie jak najbardziej tradycyjne :podjazdu brak,schodów naście i dalej wiadomo.

Na szczęście pomocnymi okazali sie dwaj panowie,którzy wnieśli mnie po tych nieszczęsnych schodach jak księżniczkę.

Moją bazą badań stał się miesięcznik kobiecy “Zwierciadło”. Sama nie wiem jak się odnieść do moich dotychczasowych obserwacji.

przez dwa ostatnie lata publikacji magazynu, dotarłam raptem do ośmiu artykułów.  dużo czy mało?!

Tak na marginesie, tematem mojej pracy magisterskiej jest stereotyp osoby niepełnosprawnej przedstawianej w mediach.

Czytam setki artykułów, na różne tematy i przy okazji wpadam na treści, których nie potrafię  przemilczeć.

           Nagradzane są najlepsze projekty i rozwiązania, które uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych,ale również osób starszych.Słusznie Prezes Integracji podkreślił :..“architektura jest szalenie  ważna, aby nie wykluczać, ale aby włączać tych,którzy mają problemy w poruszaniu się.Nie chcemy być  na marginesie”.Konstytucja naszego kraju, ale też Konwencja ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami zabrania wszelkich form dyskryminacji i nakłada na Polskę obowiązek tworzenia  przestrzeni dostępnej dla wszystkich. 

Strzelanie do żywych gołębii (zawody odbyły się tylko raz), okazało się sportem mało humanitarnym.

Zawody w pojedynkowaniu się.Przypominały obrazy z dzikiego zachodu,rywale stali na wprost siebie z pistoletami i wygrywał ten ,który trafił rywala w twarz.Używano naboii z wosku.

ja natomiast wiem jedno, polak wszystko potrafi, mało tego i  jeszcze zarobi.

największym hitem są solarne figurki,z podobizną papieża, które pod wpływem ciepła poruszają  głową, w geście błogosławieństwa.

miłość  na  autoportrety  ostatnio  jest  ogromna,szczególnie
w najbardziej niebezpiecznych miejscach. 

„Na głupotę nie ma rady” -na własne życzenie stracić
życie lub pozostać na zawsze kaleką .dla fotki ,która
na chwilę jest hitem w internecie,za chwilę przeminie na zawsze,
są w stanie zrobić wszystko nawet igrać ze śmiercią.

Przez głupotę dorosłych, wydawałoby się  odpowiedzialnych ludzi dochodzi
do tragedii.Gdy oni sami stają się  ofiarami ,to trudno nie jest mi ich  żal
. jednak  kto  odpowiada za kalectwo lub  śmierć dziecka,gdy zawiodły
granice  bezpieczeństwa ? Dlaczego zabijane są dzikie zwierzęta,
które w chwili zagrożenia próbują się bronić, lub zwyczajnie widzą
 zdobycz i chcą ją upolować?  Czy istnieje sposób, aby uniknąć
tych dramatycznych sekund?! najłatwiej byłoby zamknąć te przybytki
dla dobra wszystkich ,szczególnie dla zwierzat.Niestety w większości
miast jest to jedyne atrakcyjne miejsce ,które odwiedzają turyści
.przynoszący stały i pewny dochód.Jednak są w Polsce miasta ,które
odmawiają wjazdu na swój teren cyrkom, w których  występują
tresowane zwierzęta.Zawsze to coś.na początek. 

W oko wpadł mi ciekawy artykuł (Newseek 02.04.2016r.),w którym przedstawiane są wyjątkowe zdolności tych ludzi.Mało tego okazuje się,że jest coraz większe zapotrzebowanie na zatrudnienie(do zadań specjalnych) osób,których umiejętności są zdecydowanie większe,od przeciętnego obywatela. Polecam artykuł a i zapraszam do dyskusji na łamach mojego bloga.

Gdy mózg przypomina wyszukiwarkę internetową. Czyli o mocnych stronach autyzmu

Jeszcze do niedawna siedzieli w domach, bez pracy i pomysłu na życie. Teraz niezwykłe talenty osób dotkniętych autyzmem coraz częściej doceniają pracodawcy.

Wycieczkę po tym obiekcie rozpoczęłam od przyjrzenia się basenom zewnętrznym. Ponieważ aquapark zlokalizowany jest u podnóża Góry Chełmskiej, zewnętrzna przestrzeń rekreacyjna wygląda wspaniale. Skąpane w słońcu i zieleni baseny wyglądają zachęcająco.

Następnie swoje kroki skierowałam do wnętrza obiektu. Mogę zdecydowanie stwierdzić, że jest on przystosowany do korzystania z niego przez osoby niepełnosprawni. Mają oni osobne, znacznie szersze wejście do szatni, umożliwiające wjazd wózkiem inwalidzkim. Na terenie basenu  są specjalne wózki przeznaczone do poruszania się osób niepełnosprawnych. Można nimi wjechać do basenu, dzięki czemu osoba niechodząca bez większych problemów znajduje się w wodzie.

Ja również udałam się na spacer, aby pooddychać morską bryzą. Rzeczywiście, zobaczyłam las parawanów, ale jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało. Odnoszę wrażenie, że media specjalnie parawanami odwracają naszą uwagę od innych, ważniejszych spraw.

Parawany istniały na naszych plażach od zawsze. Pozwalały na wydzielenie sobie swojego skrawka przestrzeni. Dzięki nim można było się ustrzec przed piaskowym deszczem, które potrafią zafundować przebiegające nad naszymi głowami dzieci. Dawały odrobinę prywatności, bo przecież nie każdy miłośnik kąpieli słonecznych lubi wystawiać swoje ciało na widok ogólny. Jak również nie każdy ma ochotę oglądać niezbyt apetyczne ciała osób leżących nieopodal. Nieprawdą jest, że parawanami wydzielamy sobie bezprawnie jakąś przestrzeń. Przecież samo rozłożenie ręczników czy koca, już tą samą przestrzeń czyni „naszą”.

Rzecz dotyczy nowej mody panującej w USA. Dziewczęta zapuszczają włosy pod pachami, a następnie farbują je na przeróżne kolory. Ja, jako osoba interesująca się modą nie mogę przejść obok takiej informacji obojętnie.

Przedstawienie powstało na motywach znanego w Polsce, brytyjskiego serialu komediowego „Allo, Allo”’. Nie wiem jak wy, ale ja byłam i jestem jego wielką fanką. Byłam bardzo ciekawa polskiej wersji, w wykonaniu koszalińskich artystów. Wyszłam z przedstawienia zachwycona.

Mowa jest o 33-letnim człowieku, chorującym na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Po wieloletniej, lecz nieskutecznej, kuracji lekami niesterydowymi i sterydowymi, postanowił on skonsultować się z austriackimi lekarzami. W Austrii bowiem choroba Leśniowskiego-Crohna jest leczona terapeutyczną marihuaną.

Medyczna marihuana - pomaga, ale w Polsce jest nielegalna  źródło: Thinkstock

I znów pojawia się stereotyp młodego kierowcy. Osoby niedoświadczonej, bez wyobraźni, natomiast jeżdżącej brawurowo.

Niestety, doświadczenie za kierownicą jest sprawą bardzo ważną. Młody kierowca nie zdaje sobie sprawy z wielu niebezpieczeństw, które czyhają na drodze. Dopiero po przejechaniu setek kilometrów orientuje się, że może w najmniej spodziewanym momencie na ulicy pojawić się pieszy w ciemnym ubraniu, wyskoczyć zwierz, czy stać nieoświetlona przyczepa. Nie ma doświadczenia w jeździe po śliskiej nawierzchni, jaka jest w czasie deszczu, czy podczas zimowych mrozów i śnieżyc. Nie zdaje sobie sprawy, co się dzieje z samochodem, jak pęknie koło. Nie potrafi jeszcze ocenić z jaką prędkością można wchodzić w zakręt.

Wciąż mówimy o wolności słowa, zwłaszcza w krajach europejskich. W tym przypadku właśnie za tą wolność zginęli niewinni ludzie. Zginęli tylko za to, że umieszczali w swoim czasopiśmie m.in. karykatury Mahometa.

Jest to dla mnie temat bardzo kontrowersyjny. Każda religia na świecie zasługuje na szacunek. Przygotowując się do tego tematu, o zgrozo, znalazłam w internecie również karykatury Jezusa. Razi mnie to, jednakże to przecież nie jest powód, żeby twórców takich bluźnierstw zaraz zabijać.

W dyskusję na ten temat włączył się również były piłkarz Jan Tomaszewski.

Dariusz Michalczewski patrzy na człowieka, a nie na jego orientację seksualną. Innym, jak widać to przeszkadza. Jan Tomaszewski twierdzi, że jest tolerancyjny, a jedynie nie akceptuje homoseksualistów. A jednak z jego wypowiedzi wyraźnie bije niechęć, żeby nie powiedzieć obrzydzenie do osób o innej, niż on orientacji seksualnej. A może jest to strach?

W nowej Hali Widowiskowo-Sportowej, w której odbywał się ten koncert byłam po raz pierwszy. Ogromnie ciekawiło mnie jak się bawią mieszkańcy Koszalina i okolic. Okazało się, że koncert przyciągnął niesamowitą liczbę miłośników zespołu. Trybuny wypełnione były po brzegi.

Występ trwał dwie godziny. Nie zabrakło na nim takich hitów, jak: „Baśka”, „Bohema”, „Son of the Blue Sky”, czy „O sobie samym”. Wiele utworów publiczność wyśpiewywała razem z Wilkami. Oczywiście nie obyło się bez bisów.

Jakie to dziwne pobudki kierują lekarzami podejmującymi za nas takie decyzje.

„Ocalone” przez profesora Chazana dziecko przeżyło w męczarniach kilka dni, natomiast matce ktoś beztrosko zafundował ogromną dawkę stresu i bólu. Przez 9 miesięcy nosiła pod sercem dziecko ze świadomością, że urodzi się chore i bez szans na normalne życie. I tak też się stało. Dziecko z jednym okiem i to bez powieki, z oponami mózgowymi nie osłoniętymi kośćmi czaszki, przeżyło 10 dni. Podobno nie cierpiało… bo cały czas miało podawaną morfinę – w przeciwnym wypadku ból, który towarzyszyłby jego krótkiemu życiu byłby niewyobrażalny.

W pierwszej części opisany został brutalny gwałt zakończony morderstwem ośmioletniego chłopca. Po policyjnym dochodzeniu okazało się, że jednym ze sprawców był dorosły już, były wychowanek Ośrodka Sióstr Boromeuszek. Wnikliwe śledztwo ujawniło koszmar, jaki przez wiele lat rozgrywał się w tym miejscu opieki nad dziećmi.

Opisane w kolejnych akapitach wydarzenia są tak przejmujące, że wierzyć się nie chce, iż miały miejsce w domu prowadzonym przez siostry zakonne. Wina dyrektorki, siostry Bernadetty jest tu bezsporna.  Zastanawia mnie jednak, dlaczego lekarze, do których trafiały pobite dzieci, lub dzieci po próbach samobójczych, niczego nie zauważali. Nie bez echa powinien również przejść fakt, iż grono pedagogiczne przez lata także udawało, że nic złego się nie dzieje.

W pewnym momencie lekarze przestali dawać rodzicom Cariny Melchior nadzieję na powrót do zdrowia dziewczyny. Namówili rodzinę na odłączenie pacjentki od aparatury podtrzymującej życie i uzyskali od nich zgodę na pobranie narządów.

Jakież było następnego dnia zdziwienie wszystkich, którzy w ciągu 24 godzin od wyłączenia respiratora spodziewali się śmierci mózgu Cariny. Dziewczyna zamiast umrzeć, postanowiła sama powalczyć o swoje życie.

Znowu zagorzała u mnie w domu dyskusja. Część osób było mocno zbulwersowana ostatnimi wypowiedziami założyciela fundacji. Stwierdzili, że nigdy więcej nie dadzą na Orkiestrę ani grosza. Innych zupełnie nie interesowały doniesienia o rzekomych defraudacjach pieniędzy przez pana Owsiaka i nadal chętnie wrzucali parę złotych do puszek.

Kto ma rację? Czy rzeczywiście warto zajmować się plotkami rozpowszechnianymi przez przeciwników Fundacji, która bądź co bądź robi wiele dobrego dla polskiej służby zdrowia? A może to wcale nie są plotki. Może jest w tym wiele prawdy i należałoby się temu dokładnie przyjrzeć? Prawdopodobnie prawda leży gdzieś po środku…

Na pomysł prowadzenia bloga o takiej właśnie tematyce pierwsza wpadła w 2005r. Cory Kennedy. W Polsce pierwszą aktywność modowych blogów zaobserwowano w 2007 roku. Pojawiła się wówczas Szafa Sztywniary (https://szafasztywniary.blogspot.com/) i to właśnie na niej po raz pierwszy zostało użyte określenie „szafiarka”. W chwili obecnej takich blogów, forów i portali internetowych jest ponad tysiąc.

Na czym polega mój trening.

Siadam, a właściwie kładę się w wygodnym fotelu. Przed sobą mam ustawiony monitor z przeróżnymi obrazami (coś w rodzaju gier komputerowych), którymi steruję za pomocą myśli. Każdy obraz wiąże się z innym zadaniem. I tak np. pojawia się akwarium pełne rybek w błękitnej dobrze utlenionej (bąbelki) wodzie. Moim zadaniem jest, aby za sprawą mojego mózgu pojawiło się jak najwięcej ryb i bąbelków oraz, żeby woda nie zmętniała. Po kilku próbach wiem, że utrzymuję te warunki poprzez pozytywne myśli a nawet uśmiech.

Okazuje się, że to nie była jednorazowa aukcja.

Więzienne opaski sprzedawane na eBay-u za ok £165

Pamiątki związane z Holokaustem pojawiały się na tym portalu już wcześniej. Wywiązała się z tego powodu burza, ponieważ wiele osób poczuło się urażonych.

Według mnie, są świętości, którymi szargać nie wolno.

07 października, w wieku 81 lat zmarła Joanna Chmielewska, popularna autorka książek dla dzieci i młodzieży oraz kryminałów  i komedii obyczajowych dla dorosłych.

(ur. 2 kwietnia 1932 w Warszawie, zm. 7 października 2013 tamże)

tocowazne.pl

Omawiane przypadki pokazują przykłady „świetnej współpracy” jaką dzisiaj próbują praktykować wydawnictwa. Jak świat długi i szeroki wydawnictwo współpracujące z autorem tj. dziennikarzem, publicystą czy redaktorem, który poruszał niewygodny temat w każdej dziedzinie życia, wspólnie ponosiło wszelkie konsekwencje (również prawne). publikacji danego artykułu. Dzisiaj okazuje się taki układ jest niewygodny czy też za drogi?! Jak nie wiadomo o co chodzi to wiadomo, że chodzi o pieniądze. Wydawnictwo woli ułożyć się z zainteresowanymi, i dobrze zarobić. Autora publikacji natomiast zostawić samemu sobie i wiadomo , że bez wsparcia i opieki prawnej nie ma on raczej szans na wybronienie się w sądzie.

Dofinansowany jest z programu „Uczymy się przez całe życie” oraz wkład finansowy czterech europejskich znakomitych ośrodków akademickich tj:

1. Uniwersytet Jagielloński w Krakowie
2. Uniwersytet Piotra i Marii Curie w Paryżu
3. Uniwersytet karola w pradze
4. Uniwersytet Arystotelesa w Salonikach

Instytucje te tworzą konsorcjum projektu DAR-e Learning. Funkcjonują w nich biura ds. osób niepełnosprawnych. Ich wiedza i doświadczenie w wsparciu edukacyjnym studentów niepełnosprawnych są bazą tego kursu, który uwzględnia wszystkie ważne aspekty dla uczących się i tych którzy uczą.

Dobrze, a teraz  o filmie. Główny bohater Vinent ,po śmierci matki decyzją ojca zostaje umieszczony w ośrodku chorób różnych. Cierpi na rzadką chorobę - syndrom Tourette’a z powodu której nie może zdaniem ojca, funkcjonować samodzielnie w społeczeństwie. Z domu zabiera jedynie najcenniejsze dla niego, charakterystyczne blaszane pudełko z tajemniczą zawartością. W ośrodku poznaje swojego współlokatora Alexa, u którego rozpoznano zaburzenia obsesyjno-kompulsywne  i  który wszystkiego się boi. Jak to zwykle w życiu i w filmie również bywa pojawia się i płeć piękna w postaci Marie chorej na anoreksję. Splot  chwilami naprawdę śmiesznych okoliczności i wydarzeń, pozwala naszej trójce wybrać się w podróż nad morze Śródziemne. Cel podróży jest osobistą prośbą Vincenta, na którą nowo poznani przyjaciele przystają.

Na otwarciu gośćmi honorowymi byli nasi włodarze z prezydentem Piotrem Jedlińskim i senatorem Piotrem Zientarskim na czele. Fantastyczny koncert Pauliny Sikory i Michała Ziomka poprzedzony był krótkim wstępem opisującym historię festiwalu, widowiskiem bicyklowym, przedstawieniem Teatru Ruchu Balonik z Mazowieckiego Centrum Kultury i Sztuki oraz występem zespołu Big Band z Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych w Koszalinie. Zaprezentowany został również film Let’s animate&integrate.

Na tą co roku organizowaną imprezę przyjeżdżają coraz starsi. Nie oznacza to jednak, że zmienił się rodzaj granej tam muzyki. Świadczy natomiast o wierności wielu bywalców tego koncertu. Wielu z nich pamięta pierwszy Przystanek Woodstock, który odbył się 18 lat temu w Czymanowie. Niektórzy przyjeżdżają dziś ze swoimi dziećmi.

Miejsce to jest specyficzne. Pytanie jednakże po tegorocznym Przystanku nasuwa się jedno: czy nie zatraca ono swojej niecodzienności. Czy nie zaczyna być imprezą coraz bardziej skomercjalizowaną?

Agata Krokosz: Co to jest street workout?

Daniel: Jest to z angielskiego nazwa ulicznych treningów, z wykorzystaniem wszystkiego tego, na czym można poćwiczyć podciągnięcia, wymyk, odmyk, muscle up, wspieranie. Wykonać ćwiczenia akrobatyczne, w tym front lever, back lever.

Agata Krokosz: Czemu w moim przypadku służy podklejenie wyższej podeszwy pod prawym butem?

Przemek: Podklejenie podeszwy prawego buta ma na celu wyrównanie pozornego skrócenia prawej kończyny dolnej, powstałego w wyniku wytworzenia się pourazowego skostnienia okołostawowego w obrębie prawego stawu biodrowego i dolnej części odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

Skostnienie to spowodowało ustawienie się stawu biodrowego w rotacji wewnętrznej, zgięciu i przywiedzeniu. Dodatkowo sytuację komplikuje podwyższone napięcie mięśniowe w obrębie tułowia i kończyn narastające w chwili próby wykonania ruchu. W wyniku tego kończyny ustawiają się w typowych wzorcach spastycznych, co pogłębia patologiczne ustawienie kończyny.

Rafał: Ustawianie kręgosłupa i kończyn pacjenta z uszkodzeniem powypadkowym jest bardzo istotne.

powody są trzy:

1. każdy uraz fizyczny zakłóca grę stawową w całym organizmie. Manipulacje na stawach pozwalają tę fizjologiczna grę przywrócić, co ułatwia rehabilitację.

2. bardzo często pacjent tego rodzaju ma charakterystyczną dla swojego przypadku spastykę. Ta spastykapowoduje zablokowanie stawów i zaburza wtórnie grę stawową, co utrudnia rehabilitację.

3. spastyka jakio taka powodujenapięcia mięśni, tkanek i kości budują składowy piezoelektryczny spastyki, czyli niejako napędza się sama.

   ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/06/18/moja-magiczna-rehabilitacja-malymi-krokami-do-celu/Tue, 18 Jun 2013 00:00:00 +00002013-06-18T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/06/18/moja-magiczna-rehabilitacja-malymi-krokami-do-celu/Agata Krokosz: Po co robię ćwiczenia ogólne obu rąk i obu nóg, łącznie ze stopami, w połączeniu z ćwiczeniami i obracaniem szyi? Rafał: Kolejność rozwojowa u płodu jest następująca: najpierw ruchy małe (dłonie, palce, stopy, mimika), potem ruchy średnie, czyli ruchy 4 kończyn i głowy bez przemieszczania ciała. Dopiero na końcu pojawiają się ruchy globalne. Tak więc logicznym jest budowanie struktury rehabilitacji na strukturze ruchu i rozwoju , który jak wiadomo ma podłoże genetyczne. Różne rasy i nacje tak naprawdę rozwijają się w identyczny sposób. Różnice genetyczne nie istnieją. Jedyne różnice są kulturowe.Agata Krokosz: Po co robię ćwiczenia ogólne obu rąk i obu nóg, łącznie ze stopami, w połączeniu z ćwiczeniami i obracaniem szyi?

   Rafał: Kolejność rozwojowa u płodu jest następująca: najpierw ruchy małe (dłonie, palce, stopy, mimika), potem ruchy średnie, czyli ruchy 4 kończyn i głowy bez przemieszczania ciała. Dopiero na końcu pojawiają się ruchy globalne.

   Tak więc logicznym jest budowanie struktury rehabilitacji na strukturze ruchu i rozwoju , który jak wiadomo ma podłoże genetyczne. Różne rasy i nacje tak naprawdę  rozwijają się w identyczny sposób. Różnice genetyczne nie istnieją. Jedyne różnice są kulturowe.

   ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/06/12/moja-magiczna-rehabilitacja-liny-i-kolowrotki/Wed, 12 Jun 2013 00:00:00 +00002013-06-12T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/06/12/moja-magiczna-rehabilitacja-liny-i-kolowrotki/Agata Krokosz: Co ma na celu praca obu rąk z licznymi ćwiczeniami m. in. ze sznurem na każdą dłoń i każdy palec, poruszaniu obu rąk za pomocą kołowrotków? Rafał: Każdy człowiek w trakcie rozwoju embrionalnego w pewnym momencie osiąga zdolność ruchową. Ponieważ jest „zamknięty” w macicy, więc w grę nie wchodzą ruchy globalne (przynajmniej początkowo). Wobec tego dziecko wykonuje te ruchy, które są dla niego możliwe. Ponieważ nogi są małe i słabe , to pozostają tylko trzy strefy ruchu. Jest to: przegub dłoni (lewa, prawa), przegub szyi – głowa (nos, oczy, uszy, usta, język) jako punkty kluczowe.Agata Krokosz: Co ma na celu praca obu rąk z licznymi ćwiczeniami m. in. ze sznurem na każdą dłoń  i każdy palec, poruszaniu obu rąk za pomocą kołowrotków?

   Rafał: Każdy człowiek w trakcie rozwoju embrionalnego w pewnym momencie osiąga zdolność ruchową. Ponieważ jest „zamknięty” w macicy, więc w grę nie wchodzą ruchy globalne (przynajmniej początkowo). Wobec tego dziecko wykonuje te ruchy, które są dla niego możliwe. Ponieważ nogi są małe i słabe , to pozostają tylko trzy strefy ruchu. Jest to: przegub dłoni (lewa, prawa), przegub szyi – głowa (nos, oczy, uszy, usta, język) jako punkty kluczowe.

   ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/06/04/moja-magiczna-rehabilitacja-rusztowania-i-drabiny/Tue, 04 Jun 2013 00:00:00 +00002013-06-04T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/06/04/moja-magiczna-rehabilitacja-rusztowania-i-drabiny/Agata Krokosz: Dzis proszę o kilka słów na temat stawania i stania - najpierw przy rusztowaniu, a później o staniu połączonym z chodzeniem pod drabiną przymocowaną do sufitu. Rafał: Podstawowe ruchy globalne (całościowe) ciała są ze sobą powiązane w sposób nierozłączny, bo gruntowny. Żadne dziecko nie nauczyło się funkcjonować w sposób normalny, w inny „niecodzienny” sposób. Każde dziecko w swoim rozwoju dłużej lub krócej robiło następujące czynności: pełzanie czworakowanie wstawanie (samodzielne lub przy przedmiotach)Agata Krokosz: Dzis proszę o kilka słów na temat stawania i stania - najpierw przy rusztowaniu, a później o staniu połączonym z chodzeniem pod drabiną przymocowaną do sufitu.

   Rafał: Podstawowe  ruchy globalne (całościowe) ciała są ze sobą powiązane w sposób nierozłączny, bo gruntowny. Żadne dziecko nie nauczyło się funkcjonować w sposób normalny, w inny „niecodzienny” sposób.

   Każde dziecko w swoim rozwoju dłużej lub krócej robiło następujące czynności:

   1. pełzanie

   2. czworakowanie

   3. wstawanie (samodzielne lub przy przedmiotach)

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/05/29/moja-magiczna-rehabilitacja-logopedyczne-narzedzia-wspomagajace/Wed, 29 May 2013 00:00:00 +00002013-05-29T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/05/29/moja-magiczna-rehabilitacja-logopedyczne-narzedzia-wspomagajace/Agata Krokosz: Do czego służą szpatułki oraz specjalne kubki do picia? Agata neurologopeda: W twojej terapii połykania stosujemy narzędzia wspomagające: - łopatkę blokową dużą, służącą do karmienia terapeutycznego (terapii ustnej fazy połykania), jest ona sztywna i ma profil poziomy. Ma cię informować o momencie zamknięcia ust w fazie połykania pokarmu.Agata Krokosz: Do czego służą szpatułki oraz specjalne kubki do picia?

      Agata neurologopeda: W twojej terapii połykania stosujemy narzędzia wspomagające:

      - łopatkę blokową dużą, służącą do karmienia terapeutycznego (terapii ustnej fazy połykania), jest ona sztywna i ma profil poziomy. Ma cię informować o momencie zamknięcia ust w fazie połykania pokarmu.  

      

      

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/05/21/moja-magiczna-rehabilitacja-walka-o-neurony/Tue, 21 May 2013 00:00:00 +00002013-05-21T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/05/21/moja-magiczna-rehabilitacja-walka-o-neurony/Agata Krokosz: Kolejne pytanie kieruję ponownie do rehabilitanta Rafała. Na czym polega ciągła walka o właściwy neuron a raczej całą sieć neuronów? Rafał: Każdy ruch ma odpowiadającą jemu sieć neuronalną. Jeżeli sieć jest uszkodzona, to struktura ruchu też będzie „uszkodzona”. Dlatego, jeżeli patrzymy na dowolny ruch, to po pierwsze powinniśmy widzieć neurony i ich współzależności, a dopiero potem mięśnie – stawy – wiązadła i ich zależności. Jeżeli przyjmiemy ten punkt widzenia, to rehabilitując będziemy przede wszystkim stymulować neurony.Agata Krokosz: Kolejne pytanie kieruję ponownie do rehabilitanta Rafała. Na czym polega ciągła walka o właściwy neuron a raczej całą sieć neuronów?

      Rafał: Każdy  ruch ma odpowiadającą jemu sieć neuronalną. Jeżeli  sieć jest uszkodzona, to struktura ruchu też będzie „uszkodzona”. Dlatego, jeżeli patrzymy na dowolny ruch, to po pierwsze powinniśmy widzieć neurony i ich współzależności, a dopiero potem mięśnie – stawy – wiązadła i ich zależności. Jeżeli przyjmiemy ten punkt widzenia, to rehabilitując będziemy przede wszystkim stymulować neurony.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/05/14/moja-magiczna-rehabilitacja-rozmowa-agaty-z-agata/Tue, 14 May 2013 00:00:00 +00002013-05-14T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/05/14/moja-magiczna-rehabilitacja-rozmowa-agaty-z-agata/Kolejna ważna osoba zaangażowana w moją rehabilitację to neurologopeda Agata. Do niej kieruję moje kolejne pytania. Agata Krokosz: Czy osoba, która w wyniku wypadku “zamilkła”, może odnaleźć drogę powrotu do mówienia i co w ogromnym skrócie powinna w tym kierunku robić? Jak ćwiczyć? Proszę opisać masaż mojej “leniwej” lewej ręki oraz twarzy, począwszy od ust poprzez policzki do czoła, łącznie z moim mniejszym prawym okiem? Dlaczego muszę mieć chociaż raz w tygodniu logopedyczny masaż w pozycji leżącej?Kolejna ważna osoba zaangażowana w moją rehabilitację to neurologopeda Agata. Do niej kieruję moje kolejne pytania.

      Agata Krokosz: Czy osoba, która w wyniku wypadku “zamilkła”, może odnaleźć drogę powrotu do mówienia i co w ogromnym skrócie powinna w tym kierunku robić? Jak ćwiczyć? Proszę opisać masaż mojej “leniwej” lewej ręki oraz twarzy, począwszy od ust poprzez policzki do czoła, łącznie z moim mniejszym prawym okiem? Dlaczego muszę mieć chociaż raz w tygodniu logopedyczny masaż w pozycji leżącej?

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/05/07/moja-magiczna-rehabilitacja-wywiad-rzeka/Tue, 07 May 2013 00:00:00 +00002013-05-07T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/05/07/moja-magiczna-rehabilitacja-wywiad-rzeka/Zdecydowałam się na zaprezentowanie cyklu wywiadów z ludźmi, którzy zmieniają moje życie. Ostatnio w ciągłej walce z moją niepełnosprawnością widzę niemałe oznaki poprawy. W moim otoczeniu pojawiły się zupełnie nowe osoby, które sprawiły, że ja ‘‘wieczna pacjentka’’ zupełnie inaczej patrzę na rehabilitację. Pierwsze pytanie kieruję do rehabilitanta Rafała. Agata Krokosz: Co ma na celu dwutlenek węgla – ogólnie? Dla mnieoznacza to zapalenie w pokoju świec i zakaz otwierania okien, żeby nie naruszać atmosfery i dobrego klimatu. Rafał: W swojej pracy z neurologicznymi pacjentami, którzy są w ciężkim stanie zawsze stosuję atmosferę CO2 przez 24 godziny na dobę. Z mojego punktu widzenia jest to tak istotne w tego typu rehabilitacji, że jeżeli chory i rodzina nie godzi się na to, to niestety ja rezygnuję z pracy.Zdecydowałam się na zaprezentowanie cyklu wywiadów z ludźmi, którzy zmieniają moje życie.

      Ostatnio w ciągłej walce z moją niepełnosprawnością widzę niemałe oznaki poprawy. W moim otoczeniu pojawiły się zupełnie nowe osoby, które sprawiły, że ja ‘‘wieczna pacjentka’’ zupełnie inaczej patrzę na rehabilitację.

      Pierwsze pytanie kieruję do rehabilitanta Rafała.
      Agata Krokosz: Co ma na celu dwutlenek węgla – ogólnie? Dla mnieoznacza to zapalenie w pokoju świec i zakaz otwierania okien, żeby nie naruszać atmosfery i dobrego klimatu.
      Rafał: W swojej pracy z neurologicznymi pacjentami, którzy są w ciężkim stanie zawsze stosuję atmosferę CO2 przez 24 godziny na dobę. Z mojego punktu widzenia jest to tak istotne w tego typu rehabilitacji, że jeżeli chory i rodzina nie godzi się na to, to niestety ja rezygnuję z pracy.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/05/01/jesli-bardzo-czegos-pragniesz-to-sie-spelni/Wed, 01 May 2013 00:00:00 +00002013-05-01T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/05/01/jesli-bardzo-czegos-pragniesz-to-sie-spelni/ 1 stycznia tego roku Ewa Ewart poruszyła temat, który nie tylko dla mnie powinien być interesujący. Zaburza on odwieczne prawdy medyczne. Jej film pt. „Nauka uzdrawiania” w sposób bardzo ciekawy przedstawia nieznane możliwości naszego mózgu. Temat zaprezentowany jest tu na przykładzie ludzi mających spastykę albo drżenie całego ciała. Program Ewy Ewart daje naprawdę ciekawą odpowiedź skąd się bierze ludzkie życie. Opowiada o ludziach po wypadkach albo po chorobie, na skutek której „na nowo się urodzili” i jak małe dziecko, uczyli się wszystkiego od początku. Dzięki swojej wierze odzyskują zdrowie i sprawność.<p> 1  stycznia  tego  roku  Ewa  Ewart  poruszyła  temat, który  nie  tylko  dla mnie powinien być  interesujący.   Zaburza on  odwieczne  prawdy   medyczne.   Jej film pt. „Nauka uzdrawiania” w  sposób   bardzo   ciekawy  przedstawia nieznane możliwości naszego mózgu. Temat zaprezentowany jest tu  na przykładzie ludzi  mających spastykę  albo drżenie całego ciała.</p> <p>Program Ewy Ewart  daje  naprawdę  ciekawą  odpowiedź  skąd  się  bierze  ludzkie  życie. Opowiada o  ludziach po wypadkach albo po chorobie, na  skutek  której  „na  nowo  się  urodzili” i  jak  małe  dziecko,  uczyli  się  wszystkiego  od  początku.  Dzięki swojej wierze odzyskują zdrowie i sprawność.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/04/23/swiatowy-dzien-ksiazki-i-praw-autorskich/Tue, 23 Apr 2013 00:00:00 +00002013-04-23T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/04/23/swiatowy-dzien-ksiazki-i-praw-autorskich/Dziś jest Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich. W wielu miastach zorganizowane zostały z tej okazji uroczystości i happeningi mające na celu przypomnienie ludziom, jak ważne i przyjemne jest czytanie książek. Jest to bardzo dobra inicjatywa miłośników książek, których ostatnio jest coraz mniej. Coraz częściej spotyka się ludzi, którzy wcale nie czytają i o dziwo są z tego dumni. Z drugiej strony nie ma się czemu dziwić, skoro nawet w szkołach nie omawia się już całych lektur, tylko wybrane fragmenty, lub wręcz streszczenia. Łatwiej jest w dzisiejszych czasach obejrzeć ekranizację jakiegoś bestsellera, niż przeczytać kilkaset stron. A przecież człowiek oglądający film zdaje się w dużej mierze na wyobraźnię reżysera. Czytając książkę może mieć zupełnie inne odczucia, niż twórca filmu nakręconego na jej podstawie. Zupełnie inaczej wyobraża sobie postacie, czy miejsca. Wiele książek zawiera w sobie przemyślenia, które odbierane są przez czytelnika w sposób bardzo osobisty.<p>Dziś jest Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich. W wielu miastach zorganizowane zostały z tej okazji uroczystości i happeningi mające na celu przypomnienie ludziom, jak ważne i przyjemne jest czytanie książek. Jest to bardzo dobra inicjatywa miłośników książek, których ostatnio jest coraz mniej.</p> <p>Coraz częściej spotyka się ludzi, którzy wcale nie czytają i o dziwo są z tego dumni. Z drugiej strony nie ma się czemu dziwić, skoro nawet w szkołach nie omawia się już całych lektur, tylko wybrane fragmenty, lub wręcz streszczenia. Łatwiej jest w dzisiejszych czasach obejrzeć ekranizację jakiegoś bestsellera, niż przeczytać kilkaset stron. A przecież człowiek oglądający film zdaje się w dużej mierze na wyobraźnię reżysera. Czytając książkę może mieć zupełnie inne odczucia, niż twórca filmu nakręconego na jej podstawie. Zupełnie inaczej wyobraża sobie postacie, czy miejsca. Wiele książek zawiera w sobie przemyślenia, które odbierane są przez czytelnika w sposób bardzo osobisty.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/04/16/kto-jest-wiekszym-inwalida/Tue, 16 Apr 2013 00:00:00 +00002013-04-16T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/04/16/kto-jest-wiekszym-inwalida/Przedziwne są pomysły urzędników. Myślałam, że niewiele może mnie z ich strony zaskoczyć, ale to, co przeczytałam ostatnio wprawiło mnie w stan osłupienia. Nie wiem, czy śmiać się z tego, czy płakać. Ale do rzeczy. Przy okazji remontu jednej z ulic w Warszawie znowu ktoś zapomniał o osobach jeżdżących na wózkach inwalidzkich. Teraz, próbując ratować sytuację, Zarząd Dróg Miejskich przedstawił zainteresowanym bardzo ciekawe rozwiązanie. Wystarczy przejechać 700 metrów, aby przejść na drugą stronę ulicy.<p>Przedziwne są pomysły urzędników.  Myślałam, że niewiele może mnie z ich strony zaskoczyć, ale to, co przeczytałam ostatnio wprawiło mnie w stan osłupienia. Nie wiem, czy śmiać się z tego, czy płakać.</p> <p>Ale do rzeczy. Przy okazji remontu jednej z ulic w Warszawie znowu ktoś zapomniał o osobach jeżdżących na wózkach inwalidzkich.  Teraz, próbując ratować sytuację, Zarząd Dróg Miejskich przedstawił zainteresowanym bardzo ciekawe rozwiązanie. Wystarczy przejechać 700 metrów, aby przejść na drugą stronę ulicy.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/04/09/pacjent-czy-procedura/Tue, 09 Apr 2013 00:00:00 +00002013-04-09T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/04/09/pacjent-czy-procedura/Ponieważ zmuszona jestem dość często korzystać z pomocy publicznej służby zdrowia, na co dzień widzę to, co trafnie skomentował na stronie natemat.pl pan Artur Girdwoyń. W artykułach: „Szpital Polonia” oraz „Matriks zwany systemem” pyta, jaka jest obecna rola szpitali w Polsce. Jak bardzo zmiany wprowadzane przez NFZ, czy Ministerstwo Zdrowia, wpływają na stosunek do pacjenta. Autor, który sam z zawodu jest lekarzem ubolewa nad tym, że w dzisiejszych czasach pacjent liczy się w szpitalu najmniej. Najważniejsze są procedury, punkty dzięki którym szpital zarabia. Sprawia to, że niestety niektórzy lekarze przestają kierować się dobrem chorego. Nie ma mowy o okazywaniu empatii, czy chociażby odrobiny wrażliwości. Prowadzi to czasami do tragedii, o których ostatnio było głośno.Ponieważ zmuszona jestem dość  często korzystać z pomocy publicznej służby zdrowia, na co dzień widzę to, co trafnie skomentował na stronie natemat.pl pan Artur Girdwoyń.

      W artykułach: „Szpital Polonia” oraz „Matriks zwany systemem” pyta, jaka jest obecna rola szpitali w Polsce. Jak bardzo zmiany wprowadzane przez NFZ, czy Ministerstwo Zdrowia, wpływają na stosunek do pacjenta. Autor, który sam z zawodu jest lekarzem ubolewa nad tym, że w dzisiejszych czasach pacjent liczy się w szpitalu najmniej. Najważniejsze są procedury, punkty dzięki którym szpital zarabia. Sprawia to, że niestety niektórzy lekarze przestają kierować się dobrem chorego. Nie ma mowy o okazywaniu empatii, czy chociażby odrobiny wrażliwości. Prowadzi to czasami do tragedii, o których ostatnio było głośno.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/04/02/czy-to-juz-koniec-telewizji-polskiej/Tue, 02 Apr 2013 00:00:00 +00002013-04-02T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/04/02/czy-to-juz-koniec-telewizji-polskiej/Ostatnio znalazłam na stronie natemat.pl bardzo ciekawy wpis Grzegorza Jakubowskiego pt. „Telewizjo czas umierać”. W dosadny sposób krytykuje on współczesną twórczość telewizyjną, co można podsumować jednym jego stwierdzeniem: „Gniot za gniotem i gniotem pogania.” i pyta co dalej? Obecnie serwuje się nam: „(…) gwiazdy śpiewające, tańczące na lodzie, łyżwach, rurze i kto wie jeszcze na czym. Seriale obyczajowe oderwane od rzeczywistości, sztuczne lub w swojej istocie tak infantylne i miałkie, że przyciągnąć mogą tylko najbardziej ograniczoną intelektualnie publikę. Talent Show, których jedynym sensem jest pokazywanie wszelakiej maści kosmitów robiących z siebie idiotów ku radości widzów, stając się gwiazdami Internetu.(…)”.<p>Ostatnio znalazłam na stronie natemat.pl bardzo ciekawy wpis Grzegorza Jakubowskiego pt. „Telewizjo czas umierać”. W dosadny sposób krytykuje on współczesną twórczość telewizyjną, co można podsumować jednym jego stwierdzeniem: „Gniot za gniotem i gniotem pogania.” i pyta co dalej?</p> <p>Obecnie serwuje się nam: „(…) gwiazdy śpiewające, tańczące na lodzie, łyżwach, rurze i kto wie jeszcze na czym. Seriale obyczajowe oderwane od rzeczywistości, sztuczne lub w swojej istocie tak infantylne i miałkie, że przyciągnąć mogą tylko najbardziej ograniczoną intelektualnie publikę. Talent Show, których jedynym sensem jest pokazywanie wszelakiej maści kosmitów robiących z siebie idiotów ku radości widzów, stając się gwiazdami Internetu.(…)”.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/03/28/skomplikowane-jest-zycie-inwalidy/Thu, 28 Mar 2013 00:00:00 +00002013-03-28T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/03/28/skomplikowane-jest-zycie-inwalidy/Codzienne życie niepełnosprawnych ludzi jest bardzo trudne, mają &ldquo;schody&rdquo; na każdym kroku, nawet w najbardziej błahych sytuacjach. Przykładem codziennych schodów jest komunikacja miejska. Kolejny raz decydują o nas - niepełnosprawnych ludzie o małej wrażliwości, którzy w ogóle nie zauważają naszych problemów. Ludzie, którzy uważają, że jak ktoś jest na wózku to niech już lepiej siedzi w domu. Niezwykle trudno maja osoby na wózkach. Kierowcy autobusu często nie „zauważają”, że czekamy na przystanku. Bywa, że stają zbyt daleko chodnika, skąd nie możliwe jest wejście do autobusu. Platformy też dziwnym trafem bardzo często są „zepsute”. Bo wierzyć mi się nie chce, że panowie kierowcy nie potrafią ich obsługiwać. Czasami mam też wrażenie, że jestem workiem ziemniaków, bo kierowca, pędząc jak rajdowiec chyba nie zdaje sobie sprawy, że mimo czterech kółek mój wózek się przewróci.Codzienne życie niepełnosprawnych ludzi jest bardzo trudne, mają “schody” na każdym kroku, nawet w najbardziej błahych sytuacjach.

      Przykładem codziennych schodów jest komunikacja miejska. Kolejny raz decydują o nas - niepełnosprawnych ludzie o małej wrażliwości, którzy w ogóle nie zauważają naszych problemów. Ludzie, którzy uważają, że jak ktoś jest na wózku to niech już lepiej siedzi w domu.

      Niezwykle trudno maja osoby na wózkach. Kierowcy autobusu często nie „zauważają”, że czekamy na przystanku. Bywa, że stają zbyt daleko chodnika, skąd nie możliwe jest  wejście do autobusu. Platformy też dziwnym trafem bardzo często są „zepsute”. Bo wierzyć mi się nie chce, że panowie kierowcy nie potrafią ich obsługiwać. Czasami mam też wrażenie, że jestem workiem ziemniaków, bo kierowca, pędząc jak rajdowiec chyba nie zdaje sobie sprawy, że  mimo  czterech  kółek  mój  wózek  się  przewróci.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/03/19/upadek-dziennikarstwa-drukowanego/Tue, 19 Mar 2013 00:00:00 +00002013-03-19T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/03/19/upadek-dziennikarstwa-drukowanego/Coraz więcej wydawnictw obecnie rezygnuje z wydawnictw swoich gazet w wersji papierowej. Zamiast tego publikuje je w internecie. Z jednej strony jest to na pewno ogromny ukłon w stronę ochrony lasów, bo przecież tony papieru zużywane są do produkcji gazet. W przypadku dzienników już na drugi dzień po zakupie trafiają do kosza. Kolorowe magazyny i tygodniki leżą w naszych domach nieco dłużej, ale i tak po kilku, czy kilkunastu dniach ich żywot kończy się na śmietniku. Czasami jest tak, że nie wszystkie artykuły w danej gazecie są interesujące. Czasami jakaś gazeta kupowana jest dla tego jednego artykułu. W przypadku czytania w internecie tj. – on- line - jest możliwość przeskakiwania z jednego wydawnictwa do drugiego.<p>Coraz  więcej   wydawnictw  obecnie rezygnuje z wydawnictw swoich gazet w wersji papierowej. Zamiast  tego publikuje je  w  internecie. Z  jednej  strony  jest  to  na  pewno  ogromny  ukłon w stronę ochrony lasów, bo przecież tony papieru zużywane są do produkcji gazet.</p> <p>W przypadku dzienników już na drugi dzień po zakupie trafiają do kosza. Kolorowe magazyny  i tygodniki leżą w naszych domach nieco dłużej, ale i tak po kilku, czy kilkunastu dniach ich żywot kończy się na śmietniku. Czasami jest tak, że nie wszystkie artykuły w danej gazecie są interesujące. Czasami jakaś gazeta kupowana jest dla tego jednego artykułu. W przypadku czytania w internecie  tj. – on- line - jest możliwość przeskakiwania z jednego wydawnictwa do drugiego.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/03/12/zolnierze-wykleci-czesc-ich-pamieci/Tue, 12 Mar 2013 00:00:00 +00002013-03-12T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/03/12/zolnierze-wykleci-czesc-ich-pamieci/Baner z takim właśnie hasłem pojawił się 1 marca na barierkach kładki zawieszonej nad jedną z koszalińskich ulic. Było to zwykłe prześcieradło z odręcznie napisanymi literami i nieporadnie wymalowanym przekreślonym symbolem Związku Radzieckiego. A jednak przyciągnęło uwagę wielu osób. Większość zupełnie nie miała pojęcia kim są, czy też byli owi wyklęci żołnierze. Na szczęście, w dobie internetu można takie informacje szybko odnaleźć. Pytanie tylko, ile osób szukało? Czy ludzie starszej daty, którzy uczyli się zupełnie innej historii, albo młodzież, która z patriotyzmem jest w większości na bakier, wiedzą o tym, że dzień pierwszego marca został ogłoszony polskim świętem państwowym – Narodowym Dniem Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”? Trudno powiedzieć. Pocieszające jednak jest to, że są ludzie, którzy wiedzą, pamiętają i chcą czcić ten dzień. Nawet jeśli ten hołd przybiera postać zwykłego banera z prześcieradła powieszonego nad ruchliwą ulicą.<p>Baner z takim właśnie hasłem pojawił się 1 marca na barierkach kładki zawieszonej nad jedną z koszalińskich ulic. Było to zwykłe prześcieradło z odręcznie napisanymi literami i nieporadnie wymalowanym przekreślonym symbolem Związku Radzieckiego. A jednak przyciągnęło uwagę wielu osób. Większość zupełnie nie miała pojęcia kim są, czy też byli owi wyklęci żołnierze.</p> <p>Na szczęście, w dobie internetu można takie informacje szybko odnaleźć. Pytanie tylko, ile osób szukało?  Czy ludzie starszej daty, którzy uczyli się zupełnie innej historii,  albo młodzież, która z patriotyzmem jest w większości na bakier, wiedzą o tym, że dzień pierwszego marca został ogłoszony polskim świętem państwowym – Narodowym Dniem Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”?  Trudno powiedzieć. Pocieszające jednak jest to, że są ludzie, którzy wiedzą, pamiętają i chcą czcić ten dzień. Nawet jeśli ten hołd przybiera postać zwykłego banera z prześcieradła powieszonego nad ruchliwą ulicą.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/03/05/jak-sabaton-krzewi-patriotyzm-wsrod-polskiej-mlodziezy/Tue, 05 Mar 2013 00:00:00 +00002013-03-05T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/03/05/jak-sabaton-krzewi-patriotyzm-wsrod-polskiej-mlodziezy/W sobotę, 02 marca br. minister obrony narodowej Tomasz Siemoniak spotkał się z muzykami z zespołu Sabaton. Wydawać by się mogło, że nastąpiło jakieś nieporozumienie. Dlaczego zespół grający muzykę power i heavy metal dostąpił takiego zaszczytu. Ten typ muzyki kojarzy się większości z nas z hałasem, niezrozumiałym growlowaniem i długowłosymi wykonawcami. Do osób słuchających heavy metalu też podchodzimy w sposób nieufny, gdyż zniechęca nas ich wygląd – glany, skórzane kurtki z ćwiekami.<p>W sobotę, 02 marca br. minister obrony narodowej Tomasz Siemoniak spotkał się z muzykami z zespołu Sabaton. Wydawać by się mogło, że nastąpiło jakieś nieporozumienie. Dlaczego zespół grający muzykę power i heavy metal dostąpił takiego zaszczytu. Ten typ muzyki kojarzy się większości z nas z hałasem, niezrozumiałym growlowaniem i długowłosymi wykonawcami. Do osób słuchających heavy metalu też podchodzimy w sposób nieufny, gdyż zniechęca nas ich wygląd – glany, skórzane kurtki z ćwiekami.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/02/28/walka-z-plagiatami/Thu, 28 Feb 2013 00:00:00 +00002013-02-28T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/02/28/walka-z-plagiatami/Plagiat stał się ostatnio zmorą osób sprawdzających prace dyplomowe. W dobie internetu studenci stali się coraz bardziej leniwi. Mogąc znaleźć masę informacji na każdy temat, pisanie prac sprowadzają często do wykorzystania skrótu CTRL+C oraz CTRL+V, zamiast własnego mózgu. Większość uczelni wprowadziło systemy antyplagiatowe, lecz studenci są tym nieporuszeni i nadal bawią się w kotka i myszkę z nauczycielami akademickimi. Nie przeraża ich nawet fakt, iż za plagiat grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do trzech lat.<p>Plagiat stał się ostatnio zmorą  osób sprawdzających prace dyplomowe. W dobie internetu studenci stali się coraz bardziej leniwi. Mogąc znaleźć masę informacji na każdy temat, pisanie prac sprowadzają często do wykorzystania skrótu CTRL+C oraz CTRL+V, zamiast własnego mózgu.</p> <p>Większość uczelni wprowadziło systemy antyplagiatowe, lecz studenci są tym nieporuszeni i nadal bawią się w kotka i myszkę z nauczycielami akademickimi. Nie przeraża ich nawet fakt, iż za plagiat grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do trzech lat.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/02/21/czy-czlowiek-to-brzmi-dumnie-cd/Thu, 21 Feb 2013 00:00:00 +00002013-02-21T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/02/21/czy-czlowiek-to-brzmi-dumnie-cd/Ostatnio pisałam o nieludzkim traktowaniu zwierząt, ale jeszcze bardziej boli mnie bestialskie traktowanie dzieci. Po raz kolejny głośno było o ojcu, który bił swoje maleńkie dzieci. Dwudziestoośmiolatek uważał, że jest to normalne zachowanie, uczące dzieci posłuszeństwa. Na szczęście dramat dzieci ujrzał światło dzienne. 3 miesięczny chłopczyk i jego dwuletni braciszek trafili do szpitala, a ich ojciec do aresztu. W głowie mi się nie mieści, jak można podnieść rękę na bezbronne dziecko. Dlaczego agresja wyładowywana jest przez dorosłą osobę na kimś, o kogo powinna się troszczyć. Jak można swoje małe dziecko molestować seksualnie. Dlaczego często takie praktyki mają miejsce przy milczącym przyzwoleniu współmałżonka.Ostatnio pisałam o nieludzkim traktowaniu zwierząt, ale jeszcze bardziej boli mnie bestialskie traktowanie dzieci.

      Po raz kolejny głośno było o ojcu, który bił swoje maleńkie dzieci. Dwudziestoośmiolatek uważał, że jest to normalne zachowanie, uczące dzieci posłuszeństwa. Na szczęście dramat dzieci ujrzał światło dzienne. 3 miesięczny chłopczyk i jego dwuletni braciszek trafili do szpitala, a ich ojciec do aresztu.

      W głowie mi się nie mieści, jak można podnieść rękę na bezbronne dziecko. Dlaczego agresja wyładowywana jest przez dorosłą osobę na kimś, o kogo powinna się troszczyć. Jak można swoje małe dziecko molestować seksualnie. Dlaczego często takie praktyki mają miejsce przy milczącym przyzwoleniu współmałżonka.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/02/12/czy-czlowiek-to-brzmi-dumnie/Tue, 12 Feb 2013 00:00:00 +00002013-02-12T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/02/12/czy-czlowiek-to-brzmi-dumnie/Po raz kolejny spotykam się z okrucieństwem, do którego zdolny mógł być tylko człowiek. Parę dni temu przeczytałam informację o psie dryfującym w Słupi w reklamówce obciążonej kamieniem. Tylko dzięki temu, że obok rzeki przechodziła kobieta, która zareagowała na błagalny skowyt psa, uniknął on śmierci. dlaczego gatunek ludzki, obdarzony rzekomo najwyższym współczynnikiem inteligencji, potrafi tak bestialsko i bezlitośnie traktować zwierzęta. wydawać by się mogło, że homo sapiens, jak sama nazwa wskazuje, jest istotą rozumną. Że nie będzie krzywdził słabszych bezbronnych ot sobie. jego rozum raczej podpowie mu, np. pomagać zwierzętom zimą, a zabijać bez powodu.Po raz kolejny spotykam się z okrucieństwem,  do którego zdolny mógł być tylko człowiek.

      Parę dni temu przeczytałam informację o psie dryfującym w Słupi w reklamówce obciążonej kamieniem. Tylko dzięki temu, że obok rzeki przechodziła kobieta, która zareagowała na błagalny skowyt psa, uniknął on śmierci.

      dlaczego gatunek ludzki, obdarzony rzekomo najwyższym współczynnikiem inteligencji, potrafi tak bestialsko i bezlitośnie traktować zwierzęta. wydawać by się mogło, że homo sapiens, jak sama nazwa wskazuje, jest istotą rozumną. Że nie będzie krzywdził słabszych bezbronnych ot sobie. jego rozum raczej podpowie mu, np. pomagać zwierzętom zimą, a zabijać bez powodu.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/02/05/moj-osobisty-katalog-savoir-vivreu/Tue, 05 Feb 2013 00:00:00 +00002013-02-05T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/02/05/moj-osobisty-katalog-savoir-vivreu/1. Wzrok - czyli jak odbieram spojrzenia innych na mnie i co ja chcę przekazać swoim wzrokiem. _Potrafię ocenić czy obce mi osoby naprawdę naturalnie się do mnie uśmiechają i chcą najzwyczajniej porozmawiać. Patrzenie w oczy jest w naszej kulturze normą, świadczy o odwadze ponoszeniu odpowiedzialności, dowodzi o uczciwości. Odbieganie czyli tzw. uciekanie wzrokiem, oznacza dla mnie niechęć do komunikacji, lekceważenie albo nieżyczliwość. _Zasada ta również mnie obowiązuje. Są też inne, które są ważne dla mnie: _- nie wpatruję się w to, co robią inni w miejscach publicznych i chcę, aby i na mnie się nie gapiono, wiec nie wpatruj się we mnie (niepełnosprawną), ale też nie odwracaj głowy, po prostu zagadaj do mnie; - gdy ktoś do mnie mówi uważnie go słucham, oczekuje tego również wobec mnie; _- patrząc na mojego rozmówcę, chcę widzieć jego oczy, więc nie rozmawiaj ze mną w ciemnych okularach na nosie; - nie spoglądaj na mnie znad okularów; _- gdy podajesz mi rękę spoglądaj i uśmiechaj się do mnie;1. Wzrok - czyli jak odbieram spojrzenia innych na mnie i co ja chcę przekazać swoim wzrokiem.

      _Potrafię ocenić czy obce mi osoby naprawdę naturalnie się do mnie uśmiechają i chcą najzwyczajniej porozmawiać.

      Patrzenie w oczy jest w naszej kulturze normą, świadczy o odwadze ponoszeniu odpowiedzialności, dowodzi o uczciwości. Odbieganie czyli tzw. uciekanie wzrokiem, oznacza dla mnie niechęć do komunikacji, lekceważenie albo nieżyczliwość.

      _Zasada ta również mnie obowiązuje.

      Są też inne, które są ważne dla mnie:
      _- nie wpatruję się w to, co robią inni w miejscach publicznych i chcę, aby i na mnie się nie gapiono, wiec nie wpatruj się we mnie (niepełnosprawną),  ale też nie odwracaj głowy, po prostu zagadaj do mnie;
      - gdy ktoś do mnie mówi uważnie go słucham, oczekuje tego również wobec mnie;
      _- patrząc na mojego rozmówcę, chcę widzieć jego oczy, więc nie rozmawiaj ze mną w  ciemnych okularach na nosie;
      - nie spoglądaj na mnie znad okularów;
      _- gdy podajesz mi rękę spoglądaj i uśmiechaj się do mnie;

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/01/29/czy-reforma-w-egzaminach-na-prawo-jazdy-ma-sens/Tue, 29 Jan 2013 00:00:00 +00002013-01-29T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/01/29/czy-reforma-w-egzaminach-na-prawo-jazdy-ma-sens/Większość osób chce mieć prawo jazdy. Wynika to zapewne z tempa, w jakim żyjemy. Z chęci bycia uniezależnionym od innych, a zwłaszcza od środków transportu. Niestety Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zafundowało nam kolejne usprawnienie i wywróciło temat egzaminowania przyszłych kierowców do góry nogami. Zmieniły się zarówno kryteria dotyczące wieku osób dopuszczanych do egzaminów na poszczególne kategorie, jak i sama forma testów teoretycznych. teoretycznie wymusza to na kandydatach kierowców doskonałe poznanie kodeksu drogowego. w praktyce zaś skutkuje tym, że 80 osób zdają 2. mało tego, jednym z ośrodków przystąpili do takiego testu egzaminatorzy i również nie zdali.Większość osób chce mieć prawo jazdy. Wynika to zapewne z tempa, w jakim żyjemy. Z chęci bycia uniezależnionym od innych, a zwłaszcza od środków transportu.

      Niestety Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zafundowało nam kolejne usprawnienie i wywróciło temat egzaminowania przyszłych kierowców do góry nogami. Zmieniły się zarówno kryteria dotyczące wieku osób dopuszczanych do egzaminów na poszczególne kategorie, jak i sama forma testów teoretycznych.

      teoretycznie wymusza to na kandydatach kierowców doskonałe poznanie kodeksu drogowego. w praktyce zaś skutkuje tym, że 80 osób zdają 2. mało tego, jednym z ośrodków przystąpili do takiego testu egzaminatorzy i również nie zdali.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/01/21/co-osoba-poruszajaca-sie-na-wozku-inwalidzkim-moze-robic-zima/Mon, 21 Jan 2013 00:00:00 +00002013-01-21T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/01/21/co-osoba-poruszajaca-sie-na-wozku-inwalidzkim-moze-robic-zima/Może robić wszystko, pod warunkiem, że będzie to robić w domu. Do głowy niech jej nie przychodzi wyjeżdżać gdziekolwiek! Dlaczego? A dlatego, że zaśnieżone ulice i chodniki skutecznie jej to uniemożliwią. I nie dotyczy to jedynie chodników gdzieś na peryferiach miasta. Wręcz przeciwnie. Chodniki przy głównych ulicach też stanowią niezły tor przeszkód. Pchanie po zmarzniętym śniegu wózka inwalidzkiego jest nie lada wyczynem, czasami graniczącym z cudem. Bardzo często jedna osoba nie jest w stanie sobie z tym poradzić. O zgrozo nawet wyjazd na rehabilitację staje się problemem. Wydawać by się mogło, że teren przy przychodni, czy szpitalu powinien być odśnieżony, a i tu wcale nie jest lepiej. A przecież przychodzą tu ludzie schorowani, często starsi, wspierający się o lasce. Dla nich również chodzenie po oblodzonych, nieodśnieżonych chodnikach jest trudne i bywa, że niebezpieczne.<p>Może robić wszystko, pod warunkiem, że będzie to robić w domu. Do głowy niech jej nie przychodzi wyjeżdżać gdziekolwiek! Dlaczego? A dlatego, że zaśnieżone ulice i chodniki skutecznie jej to uniemożliwią. I nie dotyczy to jedynie chodników gdzieś na peryferiach miasta. Wręcz przeciwnie. Chodniki przy głównych ulicach też stanowią niezły tor przeszkód. Pchanie po zmarzniętym śniegu wózka inwalidzkiego jest nie lada wyczynem, czasami graniczącym z cudem. Bardzo często jedna osoba nie jest w stanie sobie z tym poradzić. O zgrozo nawet wyjazd na rehabilitację staje się problemem. Wydawać by się mogło, że teren przy przychodni, czy szpitalu powinien być odśnieżony, a i tu wcale nie jest lepiej. A przecież przychodzą tu ludzie schorowani, często starsi, wspierający się o lasce. Dla nich również chodzenie po oblodzonych, nieodśnieżonych chodnikach jest trudne i bywa, że niebezpieczne.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/01/15/nowy-system-weryfikacji-pacjentow/Tue, 15 Jan 2013 00:00:00 +00002013-01-15T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/01/15/nowy-system-weryfikacji-pacjentow/Z racji wielkiego bałaganu w szpitalach - wszechmogący NFZ stworzył dla nas, zwyczajnych pacjentów udogodnienie, któremu na imię &ldquo;eWUŚ&rdquo; - czyli system elektronicznej weryfikacji uprawnień świadczeniobiorców. Miało być sprawniej, a jest tak, jak zawsze. Sprawdzanie odbywa się podczas rejestracji do poradni, lub przy przyjęciu do szpitala. Polega na wpisaniu numeru pesel pacjenta do systemu eWUŚ, który po kilku sekundach potwierdza prawa pacjenta do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. Dlaczego więc, po procesie pozytywnej weryfikacji w bazie NFZ, pani rejestratorka prosi nas o dowód ubezpieczenia?Z racji wielkiego bałaganu w szpitalach - wszechmogący NFZ stworzył dla nas, zwyczajnych pacjentów udogodnienie, któremu na imię “eWUŚ” - czyli system elektronicznej weryfikacji uprawnień świadczeniobiorców.

      Miało być sprawniej, a jest tak, jak zawsze.

      Sprawdzanie odbywa się podczas rejestracji do poradni, lub przy przyjęciu do szpitala. Polega na wpisaniu numeru pesel pacjenta do systemu eWUŚ, który po kilku sekundach potwierdza prawa pacjenta do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. Dlaczego więc, po procesie pozytywnej weryfikacji w bazie NFZ, pani rejestratorka prosi nas o dowód ubezpieczenia?

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/01/08/pamietna-noc-31-grudnia-2012/Tue, 08 Jan 2013 00:00:00 +00002013-01-08T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/01/08/pamietna-noc-31-grudnia-2012/W ciągu ostatnich dni znów przeżywaliśmy kanonadę, którą zafundowali nam miłośnicy sztucznych ogni. Jednym się to bardzo podoba, a inni są zdecydowanie przeciwni temu, żeby postronne osoby robiły sobie i znajomym pokazy pirotechniczne. Grupa miłośników nie wyobraża sobie powitania nowego roku bez fajerwerków. Uwielbiają oglądać kolorowe fontanny na niebie. Pokazy sztucznych ogni mogłyby dla nich trwać całą noc. Przeciwnicy natomiast mają wiele swoich racji. Argumentują swoją postawę niezliczoną ilością osób rannych po sylwestrowych wystrzałach. Przeraża ich również fakt, iż rokrocznie zdarza się jakiś wypadek śmiertelny (w tym roku życie straciła pięcioletnia dziewczynka). Sztuczne ognie, puszczane często przez nietrzeźwych uczestników balów sylwestrowych, spowodowały także niejeden pożar.W ciągu ostatnich dni znów przeżywaliśmy kanonadę, którą zafundowali nam miłośnicy sztucznych ogni.

      Jednym się to bardzo podoba, a inni są zdecydowanie przeciwni temu, żeby postronne osoby robiły sobie i znajomym pokazy pirotechniczne.

      Grupa miłośników nie wyobraża sobie powitania nowego roku bez fajerwerków. Uwielbiają oglądać kolorowe fontanny na niebie. Pokazy sztucznych ogni mogłyby dla nich trwać całą noc.

      Przeciwnicy natomiast mają wiele swoich racji. Argumentują swoją postawę niezliczoną ilością osób rannych po sylwestrowych wystrzałach. Przeraża ich również fakt, iż rokrocznie zdarza się jakiś wypadek śmiertelny (w tym roku życie straciła pięcioletnia dziewczynka). Sztuczne ognie, puszczane często przez nietrzeźwych uczestników balów sylwestrowych, spowodowały także niejeden pożar.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2013/01/02/dlaczego-nie-chodzimy-na-koncerty/Wed, 02 Jan 2013 00:00:00 +00002013-01-02T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2013/01/02/dlaczego-nie-chodzimy-na-koncerty/Od zawsze my, Polacy, bardzo chcemy być uznawani za znawców światowych gwiazd. Całkiem niedawno odbył się koncert Jennifer Lopez. Jenny dała znowu świetne show – a mimo tego widownia świeciła pustkami. To samo działo się na koncercie Madonny czy Lady Gagi. Tam również nie popisaliśmy się naszą obecnością. Postrzegamy siebie za znawców muzyki, ale wciąż małą widownią jesteśmy. Warto zastanowić się, czym może to być spowodowane? Chodzi o to, że organizatorzy koncertów nie mogą trafić w nasze gusta muzyczne, a też ceny biletów. Czy przeciętnego Polaka stać na to, żeby swoją np. czteroosobową rodzinę zabrać na wspaniałe show w momencie, gdy jeden bilet kosztuje prawie 300 zł?Od zawsze my, Polacy, bardzo chcemy być uznawani za znawców światowych gwiazd.

      Całkiem niedawno odbył się koncert Jennifer Lopez. Jenny dała znowu świetne show – a mimo tego widownia świeciła pustkami.

      To samo działo się na koncercie Madonny czy Lady Gagi. Tam również nie popisaliśmy się naszą obecnością.

      Postrzegamy siebie za znawców muzyki, ale wciąż małą widownią jesteśmy.

      Warto zastanowić się, czym może to być spowodowane? Chodzi o to, że organizatorzy koncertów nie mogą trafić w nasze gusta muzyczne, a też ceny biletów. Czy przeciętnego Polaka stać na to, żeby swoją np. czteroosobową rodzinę zabrać na wspaniałe show w momencie, gdy jeden bilet kosztuje prawie 300 zł?

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/12/25/wywiad-z-waldemarem-sieranskim-z-konia-polskiego/Tue, 25 Dec 2012 00:00:00 +00002012-12-25T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/12/25/wywiad-z-waldemarem-sieranskim-z-konia-polskiego/Waldemar Sierański (ur. 5 kwietnia 1958 r. w Warszawie) aktor i artysta kabaretowy, związany od ponad 20 lat z kabaretem „Koń Polski”. Znany z występów telewizyjnych i seriali takich jak „Badziewiakowie”, „Skarb sekretarza” i „Marian i Hela”. Agata Krokosz – witam Pana i jako młodziutka i dla wielu osób nieznana, ale niezwykle wnerwiająca dziennikarka, mam kilka poważnych i osobistych pytań dla czytelników mojego bloga (Antybariera Dziennikarska). Proszę się przedstawić – (załóżmy, że moi czytelnicy nie znają „Konia Polskiego”).Waldemar Sierański (ur. 5 kwietnia 1958 r. w Warszawie) aktor i artysta kabaretowy, związany od ponad 20 lat z kabaretem „Koń Polski”. Znany z występów telewizyjnych i seriali takich jak „Badziewiakowie”, „Skarb sekretarza” i „Marian i Hela”.

      Agata Krokosz – witam Pana i jako młodziutka i dla wielu osób nieznana, ale niezwykle wnerwiająca dziennikarka, mam kilka poważnych i osobistych pytań dla czytelników mojego bloga (Antybariera Dziennikarska). Proszę się przedstawić – (załóżmy, że moi czytelnicy nie znają „Konia Polskiego”).

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/12/18/bariera-czasu-historii/Tue, 18 Dec 2012 00:00:00 +00002012-12-18T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/12/18/bariera-czasu-historii/W różnych okresach historii mieliśmy do czynienia z różnymi rodzajami barier. Cenzura, układ polityczny powodujący, że nie z każdym wolno się komunikować, czasami bariera była dosłowna: był nią np. mur berliński, który na wiele lat zablokował możliwość komunikacji nawet między członkami rodzin. Sama historia jest istotną barierą, wtedy gdy wydarzenia historyczne stają się barierą we wzajemnym porozumieniu. Czas jest ograniczeniem, zwłaszcza wtedy, kiedy go nie mamy! Czas ogranicza nas też, kiedy pracujemy oraz komunikujemy się pod jego presją. Żyjemy przecież bardzo krótko! Barierę historii, przemijania w wymiarze czasu, pokonać możemy, próbując utrwalać wspomnienia tych, którzy byli świadkami wydarzeń z przeszłości. Trudniejsza do pokonania bariera historyczna staje się wówczas, kiedy już bezpośrednio nie możemy porozmawiać ze świadkami. Bywa, że staje się to wówczas barierą nie do pokonania i nasza wiedza historyczna musi ograniczać się do spekulacji i przypuszczeń.<p>W różnych okresach historii mieliśmy do czynienia z różnymi rodzajami barier. Cenzura, układ polityczny powodujący, że nie z każdym wolno się komunikować, czasami bariera była dosłowna: był nią np. mur berliński, który na wiele lat zablokował możliwość komunikacji nawet między członkami rodzin.</p> <p>Sama historia jest istotną barierą, wtedy gdy wydarzenia historyczne stają się barierą we wzajemnym porozumieniu. Czas jest ograniczeniem, zwłaszcza wtedy, kiedy go nie mamy! Czas ogranicza nas też, kiedy pracujemy oraz komunikujemy się pod jego presją. Żyjemy przecież bardzo krótko! Barierę historii, przemijania w wymiarze czasu, pokonać możemy, próbując utrwalać wspomnienia tych, którzy byli świadkami wydarzeń z przeszłości. Trudniejsza do pokonania bariera historyczna staje się wówczas, kiedy już bezpośrednio nie możemy porozmawiać ze świadkami. Bywa, że staje się to wówczas barierą nie do pokonania i nasza wiedza historyczna musi ograniczać się do spekulacji i przypuszczeń.</p>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/12/11/bariera-przestrzeni-srodkow-transportu/Tue, 11 Dec 2012 00:00:00 +00002012-12-11T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/12/11/bariera-przestrzeni-srodkow-transportu/Kolejną ważną barierą komunikacyjną jest dzieląca ludzi przestrzeń, którą można pokonać na różne sposoby: używając zwierząt transportowych, roweru, kolei i innych środków komunikacji. Nie musimy przemieszczać się sami — barierę przestrzenną można znieść, pisząc list lub telefonując. W podróży pomocne są wskazówki, które muszą być dla nas zrozumiałe, możliwość pytania o drogę lub przewodnik, który nas doprowadzi do celu. Podróżowanie na wielbłądzie mogłoby być ciekawym doświadczeniem, ale chyba nie dla mnie i na pewno nie na dłuższe odległości.Kolejną ważną barierą komunikacyjną jest dzieląca ludzi przestrzeń, którą można pokonać na różne sposoby: używając zwierząt transportowych, roweru, kolei i innych środków komunikacji. Nie musimy przemieszczać się sami — barierę przestrzenną można znieść, pisząc list lub telefonując.

      W podróży pomocne są wskazówki, które muszą być dla nas zrozumiałe, możliwość pytania o drogę lub przewodnik, który nas doprowadzi do celu.

      Podróżowanie na wielbłądzie mogłoby być ciekawym doświadczeniem, ale chyba nie dla mnie i na pewno nie na dłuższe odległości.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/12/04/bariera-kultury-religii/Tue, 04 Dec 2012 00:00:00 +00002012-12-04T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/12/04/bariera-kultury-religii/Kolejną barierą w komunikacji między ludźmi jest ich odmienność kulturowa i religijna. Brak porozumienia wynika z innych systemów wartości i zasad, przyjmowanych w obrębie różnych kultur i religii. Tylko czy rzeczywiście tak wiele nas dzieli? We współczesnym świecie podział religijny jest coraz większy. Znane nam dotychczas religie dzielą się na przeróżne odłamy. Powstaje także niezliczona ilość sekt, których liderzy próbują podzielić ludzi, stawiając wokół swoich wyznawców mury nie do przeskoczenia.Kolejną barierą w komunikacji między ludźmi jest ich odmienność kulturowa
      i religijna. Brak porozumienia wynika z innych systemów wartości i zasad, przyjmowanych w obrębie różnych kultur i religii.

      Tylko czy rzeczywiście tak wiele nas dzieli? We współczesnym świecie podział religijny jest coraz większy. Znane nam dotychczas religie dzielą się na przeróżne odłamy. Powstaje także niezliczona ilość sekt, których liderzy próbują podzielić ludzi, stawiając wokół swoich wyznawców mury nie do przeskoczenia.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/11/27/bariera-technologii-narzedzi-komunikacji/Tue, 27 Nov 2012 00:00:00 +00002012-11-27T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/11/27/bariera-technologii-narzedzi-komunikacji/Żeby się komunikować, ludzie używali różnych kanałów komunikacji. Oczywiście pierwszy był kanał bezpośredni, to znaczy przekaz z ust do ust. Długo był on ważny, bo w większości ludzie nie umieli czytać. Przekaz ustny wspierano następnie obrazem. Przekaz pisemny jest oczywiście starym wynalazkiem, ale jego skuteczność była bardzo długo niewielka, bo barierą była cena i jakość nośnika oraz masowy analfabetyzm. Z czasem powstało radio i telewizja. Niestety, każdy etap rozwoju narzędzi komunikacji wnosił ze sobą wiele barier. Obecnie mamy do czynienia z nowoczesnymi i bardzo zaawansowanymi technologicznie nośnikami, które wielu osobom przysparzają niemało problemów.Żeby się komunikować, ludzie używali różnych kanałów komunikacji. Oczywiście pierwszy był kanał bezpośredni, to znaczy przekaz z ust do ust.

      Długo był on ważny, bo w większości ludzie nie umieli czytać.

      Przekaz ustny wspierano następnie obrazem. Przekaz pisemny jest oczywiście starym wynalazkiem, ale jego skuteczność była bardzo długo niewielka, bo barierą była cena i jakość nośnika oraz masowy analfabetyzm.

      Z czasem powstało radio i telewizja. Niestety, każdy etap rozwoju narzędzi komunikacji wnosił ze sobą wiele barier. Obecnie mamy do czynienia z nowoczesnymi i bardzo zaawansowanymi technologicznie nośnikami, które wielu osobom przysparzają niemało problemów.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/11/20/bariery-w-zyciu-czlowieka/Tue, 20 Nov 2012 00:00:00 +00002012-11-20T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/11/20/bariery-w-zyciu-czlowieka/Człowiek napotyka na swojej drodze wiele barier. Możemy je podzielić na kilka rodzajów. Są to: bariera czasu i historii; bariera kodu i języka wyrazu; bariera kultury i religii; bariera przestrzeni i środków transportu; bariera technologii i narzędzi komunikacji. Nie wszystkie z nich udaje nam się zlikwidować. Czasami przełamanie stojących na naszej drodze barier trwa wiele lat, a czasami jest wręcz niemożliwe. Dziś chciałabym zająć się barierą kodu i języka wyrazu.Człowiek napotyka na swojej drodze wiele barier. Możemy je podzielić
      na kilka rodzajów. Są to:
      • bariera czasu i historii;
      • bariera kodu i języka wyrazu;
      • bariera kultury i religii;
      • bariera przestrzeni i środków transportu;
      • bariera technologii i narzędzi komunikacji.

      Nie wszystkie z nich udaje nam się zlikwidować. Czasami przełamanie stojących na naszej drodze barier trwa wiele lat, a czasami jest wręcz niemożliwe.

      Dziś chciałabym zająć się barierą kodu i języka wyrazu.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/09/14/charytatywne-przedstawienie-w-btd-na-rzecz-oddzialu-dzieciecego/Fri, 14 Sep 2012 00:00:00 +00002012-09-14T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/09/14/charytatywne-przedstawienie-w-btd-na-rzecz-oddzialu-dzieciecego/Ostatnio tj. 1 września w koszalińskim Bałtyckim Teatrze Dramatycznym odbyło się przedstawienie pt. &ldquo;Bajki samograjki&rsquo;&rsquo; autorstwa J. Brzechwy z udziałem włodarzy i oficjeli Koszalina. Przedstawiono &ldquo;Kopciuszka&rdquo;, &ldquo;Jasia i Małgosię&rdquo;, &ldquo;Kota w butach&rdquo; i &ldquo;Czerwonego Kapturka&rdquo;. Grali m.in: Króla - prezydent naszego miasta, Królewicza - rektor Politechniki Koszalińskiej, Stangreta - dyrektor Polikliniki Koszalińskiej Gila - senator RP Damy dworu - ordynator oraz oddziałowa Oddziału Dziecięcego Szpitala Wojewódzkiego w Koszalinie Pozostałe postaci bajek obsadzili: przedstawiciele ratusza, rady miasta, różnych partii politycznych i firm sponsorujących owy spektakl. Zabawa, zabawą ale cel jaki szczytny!!! Uzbierany fundusz ze sprzedaży biletów (cegiełek) częściowo wyposaży oddział małych dzieci w naszym szpitalu. Frekwencja na spektaklu dopisała i dzięki temu zebrano około 30.000 zł. Wydawałoby się że znamy te bajki na pamięć i nic nie jest nas w stanie zaskoczyć. A jednak! W naszym teatrze w znakomitej scenografii aranżacji i improwizacji w doskonałej grze aktorskiej wszyscy bawili się doskonale. Dzieci czynnie uczestniczy w spektaklu, a nie którzy dorośli na nowo poznali treść bajek z dzieciństwa. Cała widownia i osoby występujące na scenie miały zabawę po pachy.Ostatnio tj. 1 września w koszalińskim Bałtyckim Teatrze Dramatycznym odbyło się przedstawienie pt. “Bajki samograjki’’ autorstwa J. Brzechwy z udziałem włodarzy i oficjeli Koszalina.

      Przedstawiono “Kopciuszka”, “Jasia i Małgosię”, “Kota w butach” i “Czerwonego Kapturka”.

      Grali m.in:

      • Króla - prezydent naszego miasta,
      • Królewicza - rektor Politechniki Koszalińskiej,
      • Stangreta - dyrektor Polikliniki Koszalińskiej
      • Gila - senator RP
      • Damy dworu - ordynator oraz oddziałowa Oddziału Dziecięcego Szpitala Wojewódzkiego w Koszalinie

      Pozostałe postaci bajek obsadzili: przedstawiciele ratusza, rady miasta, różnych partii politycznych i firm sponsorujących owy spektakl. Zabawa, zabawą ale cel jaki szczytny!!!  Uzbierany fundusz ze sprzedaży biletów (cegiełek) częściowo wyposaży oddział małych dzieci w naszym szpitalu. Frekwencja na spektaklu dopisała i dzięki temu zebrano około 30.000 zł. Wydawałoby się że znamy te bajki na pamięć i nic nie jest nas w stanie zaskoczyć. A jednak! W naszym teatrze w znakomitej scenografii aranżacji i improwizacji w doskonałej grze aktorskiej wszyscy bawili się doskonale. Dzieci czynnie uczestniczy w spektaklu, a nie którzy dorośli na nowo poznali treść bajek z dzieciństwa. Cała widownia i osoby występujące na scenie miały zabawę po pachy.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/08/15/relacja-ze-spotkania-z-dr-zbigniewem-bajka/Wed, 15 Aug 2012 00:00:00 +00002012-08-15T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/08/15/relacja-ze-spotkania-z-dr-zbigniewem-bajka/W spotkaniu udział wzięli: dr Zbigniew Bajka - ekspert d/s przemian na rynku polskich mediów i środowiska dziennikarzy; dr Agnieszka Hess - zajmująca się zagadnieniami społeczeństwa obywatelskiego i komunikacji społecznej; studenci dziennikarstwa i komunikacji społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego; wolni słuchacze - odbiorcy mediów. Na wstępie zostały przedstawione pytania i odpowiedzi zadane przeze mnie we wcześniejszym wywiadzie z dr Zbigniewem Bajką (wywiad zamieszczony na Antybarierze w dniu 31.05.2012r.). Stały się one obszarem do dyskusji dla wszystkich obecnych.W spotkaniu udział wzięli:
      • dr Zbigniew Bajka - ekspert d/s przemian na rynku polskich mediów i środowiska dziennikarzy;
      • dr Agnieszka Hess - zajmująca się zagadnieniami społeczeństwa obywatelskiego i komunikacji społecznej;
      • studenci dziennikarstwa i komunikacji społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego;
      • wolni słuchacze - odbiorcy mediów.

      Na wstępie zostały przedstawione pytania i odpowiedzi zadane przeze mnie we wcześniejszym wywiadzie z dr Zbigniewem Bajką (wywiad zamieszczony na Antybarierze w dniu 31.05.2012r.). Stały się one obszarem do dyskusji dla wszystkich obecnych.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/07/25/kto-i-jak-dzisiaj-znajduje-w-mediach-odpowiedzi-na-proste-pytania/Wed, 25 Jul 2012 00:00:00 +00002012-07-25T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/07/25/kto-i-jak-dzisiaj-znajduje-w-mediach-odpowiedzi-na-proste-pytania/Jednym z pierwszych portali dziennikarstwa uczestniczącego są właśnie Indymedia. Powstał on 30.11.1999 r. przy okazji protestów przeciw spotkaniu Światowej Organizacji Handlu w Seattle. Uczestnicy strajków zostali spacyfikowani przez Gwardię Narodową, a informacja o tym nie pojawiła się w żadnym z głównych mediów. Demonstranci postanowili sami stworzyć medium, które będzie otwarte na wszystkie informacje. Ich hasło przewodnie brzmiało: &ldquo;Don&rsquo;t hate the media, become the media&rdquo;, czyli &ldquo;Przestań nienawidzić mediów, zrób sobie własne!&rdquo;.Jednym z pierwszych portali dziennikarstwa uczestniczącego są właśnie Indymedia. Powstał on 30.11.1999 r. przy okazji protestów przeciw spotkaniu Światowej Organizacji Handlu w Seattle. Uczestnicy strajków zostali spacyfikowani przez Gwardię Narodową, a informacja o tym nie pojawiła się w żadnym z głównych mediów. Demonstranci postanowili sami stworzyć medium, które będzie otwarte na wszystkie informacje. Ich hasło przewodnie brzmiało: “Don’t hate the media, become the media”, czyli “Przestań nienawidzić mediów, zrób sobie własne!”.
      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/07/14/moj-spacer-po-galerii/Sat, 14 Jul 2012 00:00:00 +00002012-07-14T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/07/14/moj-spacer-po-galerii/Wejście do galerii, w większości drzwi są automatycznie otwierane (uff - jaka ulga!!!) i już na wejściu naturalnej wielkości wagon tramwajowy, który wzbudza ciekawość wchodzących klientów. Co będzie dalej?! No to w drogę! Sklepy, dużo sklepów, które zachęcają różnymi atrakcjami do zakupów. W holu eksponaty starych modeli aut (lata 70-te). Wierzyć się nie chce, można było tym jeździć?! Potencjalny klient w tym miejscu ma czas na zastanowienie i decyzję, czy wcześniej upatrzony artykuł w sklepie rzeczywiście jest niezbędny i konieczny do kupienia.Wejście do galerii, w większości drzwi są automatycznie otwierane (uff - jaka ulga!!!) i już na wejściu naturalnej wielkości wagon tramwajowy, który wzbudza ciekawość wchodzących klientów. Co będzie dalej?! No to w drogę!

      Sklepy, dużo sklepów, które zachęcają różnymi atrakcjami do zakupów. W holu eksponaty starych modeli aut (lata 70-te). Wierzyć się nie chce, można było tym jeździć?!

      Potencjalny klient w tym miejscu ma czas na zastanowienie i decyzję, czy wcześniej upatrzony artykuł w sklepie rzeczywiście jest niezbędny i konieczny do kupienia.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/07/09/obecna-funkcja-dzisiejszego-gryzipiorka/Mon, 09 Jul 2012 00:00:00 +00002012-07-09T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/07/09/obecna-funkcja-dzisiejszego-gryzipiorka/Dziennikarstwo obywatelskie Dzisiaj każda osoba może być uczestnikiem debaty na każdy temat, sama jestem takim przykładem. Umożliwił mi to Internet. W dobie Internetu zostaje otwarty wielki, codzienny świat, dotąd mocno nieznany zwyczajnym ludziom. W sieci każdy może być tym, kim chce – nie ma ograniczeń. Dlatego wielu z nas może pełnić rolę dziennikarzy, ujawniając odmienne poglądy, różnorakie sformułowania. Można powiedzieć, że dziennikarstwo obywatelskie jest dzisiaj panaceum na kryzys dziennikarstwa tradycyjnego. Ale jak wszystko, ma ono wielu zwolenników i krytyków. Po pierwsze, nie potrzebuje szkoły ani wykształcenia. Kim na przykład jestem ja dzisiaj, będąc osobą na wózku, na trzecim – licencjackim – roku studiów?Dziennikarstwo obywatelskie

      Dzisiaj każda osoba może być uczestnikiem debaty na każdy temat, sama jestem takim przykładem. Umożliwił mi to Internet. W dobie Internetu zostaje otwarty wielki, codzienny świat, dotąd mocno nieznany zwyczajnym ludziom. W sieci każdy może być tym, kim chce – nie ma ograniczeń. Dlatego wielu z nas może pełnić rolę dziennikarzy, ujawniając odmienne poglądy, różnorakie sformułowania.

      Można powiedzieć, że dziennikarstwo obywatelskie jest dzisiaj panaceum na kryzys dziennikarstwa tradycyjnego. Ale jak wszystko, ma ono wielu zwolenników i krytyków. Po pierwsze, nie potrzebuje szkoły ani wykształcenia. Kim na przykład jestem ja dzisiaj, będąc osobą na wózku, na trzecim – licencjackim – roku studiów?

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/07/09/wywiad/Mon, 09 Jul 2012 00:00:00 +00002012-07-09T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/07/09/wywiad/Dr Zbigniew Bajka - medioznawca &ldquo;dwunożny&rdquo; - historyk i socjolog po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, prasoznawca z tytułem doktora Uniwersytetu Warszawskiego. Z jednej strony badacz rynku mediów i ekpert, często komentujący - w prasie, radiu, telewizji i internecie - wydarzenia i problemy z tym rynkiem związane, z drugiej - wykładowca historii komunikowania, zajmujący się także dziejami reklamy. agata krokosz: czym dzisiaj jest dziennikarstwo obywatelskie? Zbigniew Bajka: DZIENNIKARSTWO OBYWATELSKIE to rodzaj dziennikarstwa uprawiany przez nieprofesjonalnych dziennikarzy a dotyczący ważnych kwestii społecznych. Istotnym impulsem dla jego rozwoju stało się upowszechnienie Internetu. Przedtem funkcjonowało głównie poprzez różnego rodzaju gazetki, np. osiedlowe, na studenckich kampusach (jak w Niemczech).Dr Zbigniew Bajka - medioznawca “dwunożny” - historyk i socjolog po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, prasoznawca z tytułem doktora Uniwersytetu Warszawskiego. Z jednej strony badacz rynku mediów i ekpert, często komentujący - w prasie, radiu, telewizji i internecie - wydarzenia i problemy z tym rynkiem związane, z drugiej - wykładowca historii komunikowania, zajmujący się także dziejami reklamy.

      agata krokosz: czym dzisiaj jest dziennikarstwo obywatelskie?

      Zbigniew Bajka: DZIENNIKARSTWO OBYWATELSKIE to rodzaj dziennikarstwa uprawiany przez nieprofesjonalnych dziennikarzy a dotyczący ważnych kwestii społecznych. Istotnym impulsem dla jego rozwoju stało się upowszechnienie Internetu. Przedtem funkcjonowało głównie poprzez różnego rodzaju gazetki, np. osiedlowe, na studenckich kampusach (jak w Niemczech).

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/07/04/niezwykle-wazne-foto/Wed, 04 Jul 2012 00:00:00 +00002012-07-04T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/07/04/niezwykle-wazne-foto/Z ogromnego albumu &ldquo;100 ZDJĘĆ, KTÓRE ZMIENIŁY ŚWIAT&rdquo; wybrałam zdjęcie Matuschki - &ldquo;BREAST CANCER&rdquo; (1993r.) Tłumacząc wybór tej fotografii powinnam się mocno otworzyć. Może to głupie albo wręcz śmieszne, ale ja się z autorką tej fotografii identyfikuję. Jeszcze kilkanaście miesięcy temu (podobnie jak Matuschka), byłam w depresji i bałam się odbioru mojej osoby przez otoczenie. Długo nie wychodziłam z domu myśląc,że jak się zbierze grupka obcych mi ludzi i coś szepcą, to na pewno śmieją się z mojego wózka i mojej niesprawności, po prostu z mojego inwalidztwa.Z ogromnego albumu “100 ZDJĘĆ, KTÓRE ZMIENIŁY ŚWIAT” wybrałam zdjęcie Matuschki - “BREAST CANCER” (1993r.) Tłumacząc wybór tej fotografii powinnam się mocno otworzyć. Może to głupie albo wręcz śmieszne, ale ja się z autorką tej fotografii identyfikuję.

      Jeszcze kilkanaście miesięcy temu (podobnie jak Matuschka), byłam w depresji i bałam się odbioru mojej osoby przez otoczenie. Długo nie wychodziłam z domu myśląc,że jak się zbierze grupka obcych mi ludzi i coś szepcą, to na pewno śmieją się z mojego wózka i mojej niesprawności, po prostu z mojego inwalidztwa.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/05/31/wywiad-z-doktorem-zbigniewem-bajka/Thu, 31 May 2012 00:00:00 +00002012-05-31T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/05/31/wywiad-z-doktorem-zbigniewem-bajka/Dr Zbigniew Bajka – medioznawca „dwunożny” – historyk i socjolog po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, prasoznawca z tytułem doktora Uniwersytetu Warszawskiego. Z jednej strony badacz rynku mediów i ekspert, często komentujący – w prasie, radiu, telewizji i internecie – wydarzenia i problemy z tym rynkiem związane, z drugiej – wykładowca historii komunikowania, zajmujący się także dziejami reklamy. Agata Krokosz: Czym dzisiaj jest dziennikarstwo obywatelskie? Zbigniew Bajka: Dziennikarstwo obywatelskie to rodzaj dziennikarstwa uprawiany przez nieprofesjonalnych dziennikarzy, a dotyczący ważnych kwestii społecznych. Istotnym impulsem dla jego rozwoju stało się upowszechnienie internetu. Przedtem funkcjonowało głównie poprzez różnego rodzaju gazetki, np. osiedlowe, na studenckich kampusach (jak w Niemczech). Ale znalazłem także w internecie, że:Dr Zbigniew Bajka – medioznawca „dwunożny” – historyk i socjolog po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, prasoznawca z tytułem doktora Uniwersytetu Warszawskiego. Z jednej strony badacz rynku mediów i ekspert, często komentujący – w prasie, radiu, telewizji i internecie – wydarzenia i problemy z tym rynkiem związane, z drugiej – wykładowca historii komunikowania, zajmujący się także dziejami reklamy.

      Agata Krokosz: Czym dzisiaj jest dziennikarstwo obywatelskie?

      Zbigniew Bajka: Dziennikarstwo obywatelskie to rodzaj dziennikarstwa uprawiany przez nieprofesjonalnych dziennikarzy, a dotyczący ważnych kwestii społecznych. Istotnym impulsem dla jego rozwoju stało się upowszechnienie internetu. Przedtem funkcjonowało głównie poprzez różnego rodzaju gazetki, np. osiedlowe, na studenckich kampusach (jak w Niemczech).
      Ale znalazłem także w internecie, że:

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/05/24/obecna-funkcja-dzisiejszego-gryzipiorka/Thu, 24 May 2012 00:00:00 +00002012-05-24T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/05/24/obecna-funkcja-dzisiejszego-gryzipiorka/Dziennikarstwo obywatelskie Dzisiaj każda osoba może być uczestnikiem debaty na każdy temat, sama jestem takim przykładem. Umożliwił mi to Internet. W dobie Internetu zostaje otwarty wielki, codzienny świat, dotąd mocno nieznany zwyczajnym ludziom. W sieci każdy może być tym, kim chce – nie ma ograniczeń. Dlatego wielu z nas może pełnić rolę dziennikarzy, ujawniając odmienne poglądy, różnorakie sformułowania. Można powiedzieć, że dziennikarstwo obywatelskie jest dzisiaj panaceum na kryzys dziennikarstwa tradycyjnego. Ale jak wszystko, ma ono wielu zwolenników i krytyków. Po pierwsze nie potrzebuje szkoły ani wykształcenia. Kim na przykład jestem ja dzisiaj, będąc osobą na wózku, na trzecim – licencjackim – roku studiów? Pojawiają się opinie, że zwykły człowiek może poprzez normalne blogi, nie do końca stać się, ale chociaż poczuć jak tradycyjny dziennikarz.Dziennikarstwo obywatelskie

      Dzisiaj każda osoba może być uczestnikiem debaty na każdy temat, sama jestem takim przykładem. Umożliwił mi to Internet. W dobie Internetu zostaje otwarty wielki, codzienny świat, dotąd mocno nieznany zwyczajnym ludziom. W sieci każdy może być tym, kim chce – nie ma ograniczeń. Dlatego wielu z nas może pełnić rolę dziennikarzy, ujawniając odmienne poglądy, różnorakie sformułowania.

      Można powiedzieć, że dziennikarstwo obywatelskie jest dzisiaj panaceum na kryzys dziennikarstwa tradycyjnego. Ale jak wszystko, ma ono wielu zwolenników i krytyków. Po pierwsze nie potrzebuje szkoły ani wykształcenia. Kim na przykład jestem ja dzisiaj, będąc osobą na wózku, na trzecim – licencjackim – roku studiów?
      Pojawiają się opinie, że zwykły człowiek może poprzez normalne blogi, nie do końca stać się, ale chociaż poczuć jak tradycyjny dziennikarz.

      ]]>Agata Krokoszhttps://antybariera.pl/2012/05/23/moja-wizytowka/Wed, 23 May 2012 00:00:00 +00002012-05-23T00:00:00Zhttps://antybariera.pl/2012/05/23/moja-wizytowka/Nazywam się Agata Krokosz. We wrześniu 2013 r. otrzymałam dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia, na kierunku dziennikarstwa i komunikacji społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W październiku 2014 r. rozpoczęłam studia II stopnia w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej tegoż uniwersytetu. Mieszkam w Koszalinie. Po dość długiej przerwie w nauce, którą spowodował wypadek komunikacyjny, wróciłam na studia z wielkim życiowym planem i marzeniem. Kontynuuję naukę, którą na chwilę obecną chciałabym zwieńczyć dyplomem magistra.Nazywam się Agata Krokosz. We wrześniu 2013 r. otrzymałam dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia, na kierunku dziennikarstwa i komunikacji społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W październiku 2014 r. rozpoczęłam studia II stopnia w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej tegoż uniwersytetu.

      Mieszkam w Koszalinie. 

      

      Po dość długiej przerwie w nauce, którą spowodował wypadek komunikacyjny, wróciłam na studia z wielkim życiowym planem i marzeniem. Kontynuuję naukę, którą na chwilę obecną chciałabym zwieńczyć dyplomem magistra.

      ]]>Agata Krokosz